ഒരു മൃഗീയ കൊലപാതകം!!

നേരം സന്ധ്യയാവാറായി, ഒരു പണിയുമില്ലാതെ അനന്തതയില്‍ കണ്ണും നട്ട്‌ ചുമ്മാ ചുമരും ചാരി ഞാനിരുന്നു.

ഒരു മൂളിപ്പാട്ടും പാടി നമ്മുടെ കഥാനായകന്‍ വരുന്നുണ്ട്‌. ഒന്നു രണ്ട്‌ വട്ടം എന്നെ ചുറ്റി പറന്നവന്‍ എന്റെ കൈത്തണ്ടയില്‍ വന്നിരുന്നു. അവനെയങ്ങു തട്ടിയാലോ, ഞാന്‍ മനസിലോര്‍ത്തു. ഒരു പാവപ്പെട്ട കൊതുകിനെ കൊല്ലുന്നതു പാവമല്ലെ, എന്നിലെ കുറ്റബോധം സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. ഇല്ല ഇവനും ഇവന്റെ സ്വന്തക്കാരും ബന്ധുക്കളും കൂടി എത്രയെണ്ണത്തിനാണ്‌ പണി കൊടുക്കുന്നത്‌. എന്നിലെ പൗരബോധം രോഷാഗ്നിയായി ജ്വലിച്ചു. ഇവന്‍ തീര്‍ചയായും ശിക്ഷയര്‍ഹിക്കുന്നു.

ഒറ്റയടിക്കു കൊന്നല്‍ അവന്‍ പെട്ടന്നു ചാവും, അതുകൊണ്ട്‌ അതു വേണ്ട.ഒരു കൊതുകിനെ കൊല്ലാന്‍ ഇത്ര ടെന്‍ഷനടിക്കേട്ടതുണ്ടൊ?

ഞാനെന്റെ വലതു കൈ വളരെ പതുക്കെ അവന്റെ പിന്നിലേക്കു ചലിപ്പിച്ചു, അപ്പോളേക്കും ആ വൃത്തികെട്ടവന്റെ കൊമ്പുകള്‍ എന്റെ ഇടതു കൈത്തണ്ടയി ആഴ്‌ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു. ഊരാന്‍ പെട്ട പാടെന്നു പറഞ്ഞപോലെ കൊമ്പൂരിയെടുക്കുന്നതിനു മുമ്പവന്റെ ചിറകുകളില്‍ ഞാന്‍ പിടുത്തമിട്ടു. ക്രൂരതയുടെ പര്യായമാറിയ ഞാനവനെ ചന്നം ഭിന്നമാക്കി. ഒന്നാം വര്‍ഷ ബോട്ടണി വിദ്യാര്‍ഥിയുടെ കയ്യില്‍ കിട്ടിയ തവളയെക്കാള്‍ പരിതാപകരമെന്നു വിശെഷിപ്പിക്കാവുന്ന ഒരവസ്ഥയിലേക്കു ഞാനവനെ എത്തിച്ചു.

ഹിരണ്യകശിബുവിനെ ക്രൂരമായി വകവരുത്തിയിട്ടും അരിശം തീരാഞ്ഞ നരസിംഹമൂര്‍ത്തിയെപ്പോലെ അടുത്ത ഇരക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.